Od blisko dwudziestu lat zajmujemy się  remontem starych oraz hydroizolacją nowych zbiorników, balkonów, tarasów  między innymi  dla przedsiębiorstw budowlanych, spółdzielni mieszkaniowych jak i klientów indywidualnych.

Dobrze zaprojektowany taras może być prawdziwą ozdobą domu jednorodzinnego lub budynku użyteczności publicznej. Jest to jednocześnie jedno z bardziej newralgicznych miejsc konstrukcji budynku – źle zaizolowany i wykonany już po pierwszej zimie może wyglądać jak ruina. Zna je każdy, są ucieczką od stresu, codzienności, namiastką ogrodu czy parku, dostępną na wyciągnięcie ręki. Jednym służą jako przechowalnie rowerów, inni rozstawiają tu stoliki , fotele lub leżaki.

Któż nie chciałby mieć tarasu – miejsca w zarysie bryły budynku, w którym w ciepłe dni można ustawić leżak do opalania, poczytać książkę czy urządzić grilla. Perspektywa taka jest naprawdę kusząca, jednak kilka drobnych błędów wykonawczych szybko może sprawić, że taras zamiast zdobić dom zacznie go szpecić. Często zdarza się, że z tarasów już po roku odpadają płytki, a w pomieszczeniach pod tarasami pojawia się wilgoć.

Taras i balkon – pojęcia te, choć używa się ich zamiennie, nie mają ze sobą wiele wspólnego. Balkon jest jedynie płytą wystającą ze ściany, natomiast taras – w zależności od jego rodzaju – spełnia jednocześnie rolę stropu, lub jest płytą leżącą na gruncie, ewentualnie stojącą na słupach. Taras, szczególnie zaprojektowany nad pomieszczeniem, musi spełniać warunki stawiane przegrodom budowlanym, w odróżnieniu od balkonu, który przenosi jedynie obciążenie własne i użytkowe oraz odprowadza wodę opadową.

W naszym klimacie każdy taras w ciągu roku jest narażony na znaczne różnice temperatur. To narzuca konieczność wykonania, w trakcie budowy szczelin dylatacyjnych. Będą one niwelowały naturalne rozszerzanie się i kurczenie materiałów, z których zbudowany jest taras, zapobiegając pękaniu poszczególnych warstw. Należy je wykonać w wylewce kształtującej spadek oraz w warstwie dociskowej. Ważne jest też, aby przebiegały dokładnie jedna nad drugą. Należy także pamiętać o pionowej szczelinie dylatacyjnej między stykiem ściany, słupów itp. a warstwami tarasu. Na tarasach, których szerokość jest mniejsza niż 3 m dylatacje nie są konieczne. Lepiej jednak nie rezygnować z nich w miejscach styku tarasu ze ścianami. Szczeliny dylatacyjne należy wypełnić materiałem elastycznym, na przykład kitem poliuretanowym.

Najczęstsze problemy z tarasem:

• Pękanie i wykruszanie się fug na tarasie

•Przeciekanie wody przez taras do sąsiadujących pomieszczeń (zacieki na ścianach i sufitach)

•Odpadanie płytek tarasowych (głownie z czoła tarasu, co w blokach stanowi duże zagrożenie dla innych mieszkańców )

•Odpadanie tynku z dolnych części tarasu

• Występowanie na fugach przebarwień w postaci białych wykwitów

Przepływ wody na i w balkonach można wyśledzić obserwując stalaktyty i stalagmity tworzące się po spodniej stronie płyty balkonowej oraz na krawędzi czołowej płyty.  Jednak zdarza się ,że kierunku przepływu wody nie da się określić, bo go nie widać. Co nie znaczy, że balkon nie przecieka. Woda może się zbierać przez tygodnie czy miesiące pod okładziną powierzchni balkonu i tworzyć kałuże służące jako wylęgarnia porostów i insektów. Problemem, z którym walczy wielu użytkowników budynków, jest niedostateczna odporność murów w tym głownie  cokołów, na wodę opadową lub konieczność zabezpieczenia ścian przed wpływem czynników atmosferycznych lub zabrudzeniami. Wracające w ostatnich czasach do łask w nowoczesnych wnętrzach mury z gołej cegły, czy to nowo zbudowane czy pozyskane po odkuciu tynku, również potrzebują takiego zabezpieczenia.  W takich przypadkach również przychodzi z pomocą nowoczesna technologia posadzek poliuretanowych. Preparaty te służą do zabezpieczania powierzchni betonu, tynków, cegieł i innych powierzchni mineralnych.

12736286_956889174347128_1707898406_n 5  

Wilgoć do budynków dostaje się wraz z powietrzem zewnętrznym, w wyniku podsiąkania kapilarnego oraz przecieków spowodowanych opadami atmosferycznymi. Wiele szkód w przegrodach budowlanych oraz materiałach wykończenia wnętrz może powodować zjawisko kondensacji i skraplania się pary wodnej. Wilgoć potrafi doprowadzić do powstania grzybów i pleśni wewnątrz budynku. Szczególnie niekorzystny wpływ na konstrukcję tarasu ma jego zawilgocenie. Procesy korozyjne zainicjowane przez wodę są przyczyną jego przyspieszonego niszczenia. O tym, że do tego doszło, informują najczęściej następujące objawy:

-zmiany barwy podłoża

-zarysowania i pęknięcia, czyli zmiany gęstości i właściwości mechanicznych podłoża

-występowanie na fugach przebarwień w postaci białych wykwitów

-Występowanie wykwitów na czołach oraz spodach balkonu

„Zdrowa” wilgotność powietrza w pomieszczeniach wynosi 30-65% przy temperaturze 20-22°C. Jeśli wilgoci jest więcej, powstają warunki sprzyjające rozwojowi pleśni i grzybów. Może to mieć wpływ na pogarszanie się zdrowia mieszkańców, objawiające się bólami i zawrotami głowy, zmęczeniem a także podrażnieniami skóry, gardła oraz błony śluzowej nosa.

Balkony i tarasy nieustannie narażane są na destrukcyjny wpływ różnych czynników atmosferycznych. Wieloletnie wystawienie okładziny na działanie skrajnych temperatur, śniegu, mrozu czy deszczu może skutkować przeciekami, pojawieniem się nieestetycznie wyglądających wykwitów oraz odprysków na powierzchni płytek i fug, obluzowaniem i pęknięciami okładziny. Wszystkie te problemy mogą być wynikiem zarówno błędów wykonawczych, jak i złego doboru materiałów, a szczególnie uszczelnienia. Tradycyjne uszczelnienia pod jastrychem nie chronią przed wymienionymi szkodami. Spotyka się bardzo słabe i kruche podłoża betonowe, które niezabezpieczone uszczelnieniem podpłytkowym rozsypują się w ciągu 1–2 lat.  Woda  potrafi znaleźć najmniejszą szczelinę dlatego też hydroizolacja musi gwarantować 100%  ciągłości zabezpieczenia przed wilgocią co jest możliwe dzięki bezspoinowym powłoką żywiczną. Ogromnie ważne jest, aby wykonawca nie popełnił błędów podczas wykonania izolacji balkonu czy tarasu. Już mała ilość wody wyrządza wielkie szkody a koszty remontu mogą być naprawdę wysokie.

 Wykruszająca się spoina, pęknięcia, odspojenia, to tylko kilka z narastających problemów z naszym balkonem. Osobnym tematem jest izolacja przeciwwilgociowa i mało kto zdaje sobie sprawę, że należy brać pod uwagę parowanie wilgoci zamkniętej w warstwach podkładowych, skraplanie się tejże pary w miejscach zwykle niekorzystnych, co przy ujemnych temperaturach prowadzi niechybnie do rozmrożeń.

Taras to miejsce, w którym skuteczna hydroizolacja jest szczególnie istotna ze względu na:

♦ procesy zamarzania i rozmarzania wody na jego powierzchni – Polska jest krajem, w którym liczba „przejść przez 0°C  średnio wynosi 50 razy w ciągu roku.

♦ duże różnice temperatur dochodzące niekiedy nawet do 60°C w roku i związane z tym odkształcenia materiałów w jego warstwach. Wymaga to zastosowania odpowiednich materiałów hydroizolacyjnych.

posadzka żywiczna na taras i balkon 

System bazuje na warstwie żywicy poliuretanowej wzmacnianej matą z włókna szklanego. Tworzy powierzchnię  wodoszczelna antypoślizgową, odporną  na warunki atmosferyczne oraz elastyczną. System możne być stosowany na podłoże betonowe, jastrychy, drewno jak również stare płytki ceramiczne.

Żywica poliuretanowa  nadaje się doskonale do wszelkich prac naprawczych. W połączeniu z matą szklaną daje trwałą spoinę, którą możemy załatać wszelkie ubytki i dziury w różnych powierzchniach. Żywica poliuretanowa  połączeniu z matą szklaną  nadaje się doskonale do uszczelniania balkonów i tarasów jest odporna na stojącą wodę. Inna cecha przemawiająca na korzyść laminatów żywicznych jest fakt, że nie wymagają one żadnej konserwacji a jej trwałość kilkunastokrotnie  przewyższa inne rozwiązania.

Zalety izolacji żywicznej:

• Wysoka odporność termiczna
• Bezspoinowość
• Przenoszenie rys i pęknię
• Skuteczna izolacja z detalami tarasu (np. słupkami, barierkami, czołem, cokolikiem ).
• Kompromis pomiędzy łatwością czyszczenia a odpornością na poślizg
• Doskonała odporność chemiczna
• Doskonałe właściwości mechaniczne
• Powłoka jednorodna bez spoin i złączy
• Przy użyciu odpowiedniego gruntu możliwość stosowania na różne podłoża
• Odporność na cykle zamrażania i rozmrażania
•  Wysoki moduł sprężystości

 Przed wyborem metody zabezpieczenia przed wodą zawsze należy przeanalizować poszczególne kryteria zastosowania, które pomogą w doborze odpowiedniego rozwiązania. Do takich należą: obciążenie chemiczne, mechaniczne, miejsce zastosowania, stan istniejącego podłoża, przeznaczanie obiektu.  Istnieją dwa sposoby odprowadzenia wody z tarasu i balkonu: powierzchniowy oraz drenażowy. Ten pierwszy polega na wykonaniu na powierzchni szczelniej po ,której spływa woda. Najczęściej jest to tzw. uszczelnienie zespolone, czyli hydroizolacja z elastycznych mikrozapraw (zwanych także szlamami) w połączeniu z okładziną ceramiczną jako warstwą ochronną.  ,,Szlamy” choć mało kto wie to nic innego jak żywice polimocznikowe.  Drugi wariant zakłada, że część wody wnika w specjalną warstwę drenażową. Wykończeniem powierzchni mogą tu być płytki ceramiczne (jako warstwę drenującą stosuje się jastrych wodoprzepuszczalny – wykonany na grubym kruszywie), układane na kleju, ale bez izolacji podpłytkowej ze szlamu.  Często spotykane są także płyty betonowe układane na specjalnych podstawkach lub warstwie płukanego żwiru. Wariant drenażowy stosowany jest znacznie częściej na tarasach niż na balkonach.

  Jeżeli dokładniej przyjrzymy się cenie zakupu i montażu  płytek wraz ze wszystkimi warstwami, które zapewnią nam sprawną hydroizolację  (o ile taka istnieje) okazuję się, że wykonanie posadzki żywicznej w efekcie końcowym jest tańszym rozwiązaniem.  Pomijając fakt, iż na 80% balkonów płytki zmienia się kilkakrotnie.  W przypadku żywic takiego  problemu nie ma.  Dodatkowo, żywica przy temperaturze przekraczającej 25°C. jest odporna na deszcz już po 30 minutach od aplikacji. Pozwala to na jej montaż w trudnych warunkach atmosferycznych. Żywica poliuretanowa może być nakładana na wiele różnych podłoży takich jak beton, zaprawa cementowa, drewno, płytki ceramiczne, metale. Użycie materiału nie  jest łatwe i wymaga wykonania kilku warstw. Jak zawsze, zacząć należy od sprawdzenia i przygotowania podłoża.  Jednak przeprowadzony profesjonalnie montaż posadzki żywicznej  pozwoli nam na zawsze zapomnieć o problemie przemakającego tarasu.

 

   

 

IZOLACJA ZBIORNIKÓW  -POWŁOKI HYDROIZOLACYJNE ORAZ CHEMOODPORNE

Trwałe i skuteczne zabezpieczenie konstrukcji żelbetowej przed korozją wymaga poza zastosowaniem odpowiedniej powłoki antykorozyjnej m.in. właściwego przygotowania podłoża oraz dokonania likwidacji przecieków i uszczelnienia przewodzących wilgoć rys i pęknięć. Odpowiednie przygotowanie powierzchni uzyskujemy, stosując techniki piaskowania ściernego na sucho lub hydrościernego.

Wybór powłoki chemoodpornej uzależniony jest od rodzaju obciążenia chemicznego i intensywności oddziaływania czynnika korozyjnego.Wyszczególnić tu możemy następujące rodzaje powłok: mineralne (sztywne i elastyczne), epoksydowe, poliuretanowe, epoksydowo – bitumiczne, epoksydowo – poliuretanowe.   Praktyka  pokazała nam jak trudnym i skomplikowanym problemem jest właściwe wykonanie hydroizolacji. Szczególnym i wymagającym działem są zbiorniki wodne oraz baseny gdzie głównym problemem staje się ciśnienie hydrostatyczne wody działające degradacyjnie na warstwę hydroizolacyjną zbiornika. Innym rodzajem zbiorników są zbiorniki na nieczystości, gnojowniki czy silosy na kiszonkę gdzie dodatkowy problem stanowi agresywne środowisko oddziaływające na powłokę hydroizolacji .  Membrany stosowane jako hydroizolacja zbiorników wody pitnej, oprócz swoich podstawowych właściwości zapewniających skuteczne wykonanie uszczelnienia, muszą być także fizjologicznie neutralne, czyli być obojętne wobec magazynowanej w zbiorniku wody pitnej.

Hydroizolacje można klasyfikować na różne sposoby: w zależności od przeznaczenia, miejsca wbudowania, rodzaju użytych materiałów itp.

Podstawowy i najbardziej intuicyjny podział związany jest ze sposobem ułożenia warstwy hydroizolacji – wyróżnia się izolacje pionowe(do zabezpieczania m.in. ścian zewnętrznych, ścian fundamentów) i poziome(izolacja fundamentów, stropów, dachów; zazwyczaj nie rozróżnia się powierzchni poziomych i nachylonych). Często uzupełnienie warstw hydroizolacji stanowi system drenujący, odprowadzający wodę do studzienek chłonnych za pomocą folii, membran, mat i wężyków.

Podstawowym podziałem hydroizolacji jest rozróżnienie ze względu na rodzaj zagrożenia wodą. Zgodnie z obowiązującymi w budownictwie warunkami technicznymi wyróżnia się trzy następujące grupy hydroizolacji: parochronne (paroizolacje), przeciwwilgociowe oraz przeciwwodne. Izolacje parochronne zabezpieczają przegrody budowlane przed penetracją pary wodnej. Para wodna ma większe ciśnienie po tej stronie przegrody, gdzie występuje wyższa temperatura, czyli przez zdecydowaną większość czasu od wewnątrz obiektu budowlanego. Izolacje parochronne zbudowane są z materiałów o małej przepuszczalności pary wodnej i umieszczane po wewnętrznej stronie przegrody. Układa się je w ścianach, dachach oraz pod posadzkami (także w podłogach na gruncie). Paroizolacje chronią obiekty budowlane lub ich części przed działaniem wody niewywierającej ciśnienia hydrostatycznego, podczas gdy izolacje przeciwwodne – przed działaniem wody wywierającej ciśnienie hydrostatyczne, w tym również wody naporowej i artezyjskiej. Izolacje przeciwwodne ze względu na stopień obciążenia wodą (intensywność oraz siła naporu wody) dzieli się na trzy rodzaje: typu lekkiego, średniego i ciężkiego.

RENOWACJA ZBIORNIKÓW, TAC AWARYJNYCH, KONSTRUKCJI WODNYCH-POWŁOKI CHEMOODPORNE

Szkodliwe oddziaływanie wody na obiekty budowlane prowadzi w pierwszej kolejności do osłabienia lub zniszczenia warstwy izolacji, a następnie elementów samej konstrukcji. Zawilgocone mury tracą izolacyjność cieplną, a przy długotrwałym stanie zawilgocenia następuje obniżenie ich nośności. Wilgotne środowisko sprzyja rozwojowi pleśni, grzybów, drobnoustrojów, co może być przyczyną wielu chorób i alergii. Te niekorzystne zjawiska mogą wystąpić, jeśli nie zastosowano żadnej hydroizolacji, ale także wtedy, gdy została ona źle dobrana lub wadliwie ułożona. Rodzaj materiału izolacyjnego należy dobierać na podstawie wielu kryteriów: powinno się wziąć pod uwagę m.in. typ i przeznaczenie izolowanego obiektu, miejsce wbudowania izolacji, warunki klimatyczne i gruntowo-wodne. Nieprawidłowy dobór materiałów i ich niewłaściwe wbudowanie mogą być przyczyną poważnych usterek, których naprawa będzie trudna technicznie, uciążliwa dla użytkowników i kosztowna.

Powłoki znajdują zastosowanie głownie w:

 

   

 

Zalety hydroizolacji żywicznej: 

 

podnosimy swoje  kwalifikacje- HYDROIZOLACJA TO NASZA SPECJALNOŚĆ !

Chodź w branży wykonawstwa posadzek żywicznych jesteśmy jedną z najstarszych firm w Polsce stale podnosimy swoje kwalifikacje poprzez czynny udział w szkleniach. Izolacja  tarasów, balkonów czy loggii  to nasza specjalność. Przez blisko 20 lat działalności wyremontowaliśmy kilkaset tysięcy metrów kwadratowych balkonów oraz tarasów.  Do tej chwili nasz zespół miał przyjemność szkolić się u światowych pionierów w zakresie izolacji. Zdajemy sobie sprawę że odbyte szkolenia są wyznacznikiem naszej wiarygodności w Państwa oczach.   Firma Disztung  jest profesjonalną firmą zajmującą się hydroizolacją przy użyciu żywic poliuretanowych.  Od początku swojej działalności specjalizujemy się w izolacji nowo powstałych jak i renowacji już istniejących tarasów, zbiorników, basenów  przy użyciu innowacyjnych rozwiązań budowlanych. Oferujemy  Państwu rozwiązanie kompleksowe czyli hydroizolacje wraz z wykończeniem żywicznym. 

Strony producentów: SIKA, BASF, STO

 

Pracowaliśmy dla: